Laten huilen…  NIET DOEN!

8
20943

Soms, sóms is een empathische confrontatie nodig. Een grens stellen en kalm en rustig zeggen: ‘Niet meer doen… cry-it-out’ ‘Niet meer adviseren, professionals van Nederland.. extinctie bij huilen in de nacht’.

De columntekst, uitgesproken door Marilene de Zeeuw zelf, is ook via YouTube te beluisteren, klik hier

Cry-it-out is de gewoonte om je kind ’s nachts te laten huilen. Een gewoonte die stamt vanaf ca 1900, toen kinderartsen dit begonnen te adviseren. Cry-it-out kreeg in de jaren ‘30 massaal navolging, mede onder invloed van de beroemde behaviorist Watson. Hij stelde autonomie als waarde zó voorop in de opvoeding dat hij z’n eigen kinderen verbood te knuffelen met hun moeder. Ze mochten haar elke ochtend een hand geven. Even snel terzijde: grappig genoeg hebben we veel kennis over het uitdoven van trauma-reacties aan diezelfde Watson te danken.

‘Weten dat je er ’s nachts alleen voor staat
in je kindertijd, dat hakt erin’

Eenzaam huilen op je slaapkamer, opgesloten zitten achter een deur…  vanaf peuter af aan weten dat je ’s nachts niet bij je ouders hoeft aan te kloppen, want dan is het hommeles. Ik ken een aantal adolescenten uit mijn beroepspraktijk als klinisch psycholoog en psychotherapeut, die cry-it-out in hun leergeschiedenis hebben zitten. De rommel daarvan opruimen duurt een tijd. En dan gaat het om: wantrouwen naar wat grote mensen voor je kunnen en willen doen, verlatingsangst in relaties, op een kinderlijke manier superangstig zijn ’s nachts voor geesten in de slaapkamer, een beetje zoals peuters angstig zijn voor krokodillen onder het bed. Want weten dat je er ’s nachts alleen voor staat in je kindertijd, dat hakt erin. Natuurlijk zie ik juist de situaties waar het ook op andere terreinen niet lekker liep. En heb ik een bias: ik zie alleen de adolescenten waar het niet goed mee gaat. Tegelijkertijd, ik ben er van overtuigd dat de afgeschakelde houding, die vaak gepaard gaat met kinderen leren zelfstandig slapen, z’n sporen na laat.

Want dit is m’n droom…Waarom leren we als hulpverleners ouders niet dat ouderlijke beschikbaarheid ’s nachts gewoon doorgaat? En dat, als dat niet lukt, je mag rekenen op een netwerk? En, als dat ontbreekt, dat er dan professionals zijn die met jou een netwerk organiseren? En, als dat niet goed lukt, dat er dan een plek in het ziekenhuis is, waar je terecht kunt om sámen met je kind bij te komen. Waar ze het niet vóor je oplossen, maar samen met je kijken wat nog lukt als je zo dood en doodvermoeid bent geraakt van het eerste jaar met een baby die je ’s nachts regelmatig nodig heeft. En waar ze je opnieuw leren vertrouwen op je eigen vaardigheden. En je helpen om weer sensitief te worden voor je kind.

‘Waarom leren we als hulpverleners ouders niet dat ouderlijke beschikbaarheid ’s nachts gewoon doorgaat?’

Net zoals het mijn droom is dat we een 114 krijgen… een variant op 113 natuurlijk. Een landelijke plek waar je dag en nacht geholpen wordt om je kind niet van pure ellende uit het raam te gooien, maar waar je troost vindt en regulatie en desnoods een leuke hulpverlener. Die al aan de telefoon zegt: ‘Wacht, ik kom eraan… ik kom bij je op de trap zitten, of op de bank… waar je wilt. En we troosten, net zolang als nodig. Tot het voorbij is. Want aan al het huilen komt een einde. Heus… alles komt goed.’

Marilene de Zeeuw

Drs. Marilene de Zeeuw is Klinisch psycholoog, Infant Mental Health Specialist en gedragstherapeut en supervisor VGCt. In een interview met Vakblad Vroeg vertelt zij wat haar beweegt: Werken met jonge kinderen vereist goed kijken, voelen en luisteren >>

------
Abonneer u op onze gratis digitale nieuwsbrief en u ontvangt wekelijks een overzicht van relevante ontwikkelingen rond vroeghulp- en -signalering

8 REACTIES

  1. Dit onderwerp bevestigd hoe het vroeger was. zelf kom ik uit een cultuur waar de kinderen tot hun derde levensjaar tussen hun ouders slapen. dus dan zijn beide ouderes automatisch beschikbaar in de nacht voor het kind. in mijn geheugen ga ik terug naar de tijd toen onze zoon bijna 8maanden oud was en hij in zijn eentje moest slapen, nadat we uit ons thuisland waren teruggekeerden van een vakantie van ruime 5 weken. Daar sliep hij ‘snachts tussen ons en nu snapte hij niet waar mama en papa zijn gebleven. We hebben 2a 3 dagen geprobeerd om hem rustig te krijgen in zijn ledikantje maar dat wilde niet lukken. Toen kwam de buurvrouw van de beneden verdieping om te vertellen dat we hem moesten laten huilen en dat we niet iedere keer uit ons bed hoeven te komen om hem te troosten, want hij is heel slim. Ik weet dat wij op dat moment dit een hele wijze advies vonden en we deden wat de wijze buurvrouw zei. We lieten hem huilen. Mijn hart huilde natuurlijk maar ons zoon was na paar uur achter elkaar te huilen eindeljik in slaap gevallen. Daarna sliep hij de volgende nacht gewoon door. maar de impact van de boosheid die hij daarna heeft overgehouden, vermoed ik dat het ook een deel daarmee te maken heeft gehad. Wij hebben daarna veel mee gemaakt met hem. Als ik daaraan denk heb ik daar nog steeds spijt van. Inmiddels is hij een jong volwassen man van 26 jaar geworden. En natuurlijk hebben we dit met hem besproken waar hij van glimlacht. Als ik dit onderwerp lees, begrijp ik waar je het over hebt.

  2. Bedankt voor dit artikel. Mijn dochtertje van 19 maanden slaapt nog steeds niet door en ik kreeg ook vaak advies van de JGZ om haar te laten huilen, want ze zou dan vanzelf in slaap vallen. Ik weiger dat te doen, omdat dat niet goed voelt. Ik ben daarom blij te lezen dat jij daar ook geen voorstander van bent. Maar ik zou graag willen weten wat ik dan wel moet doen, want het is zo vermoeiend om elke keer weer wakker te moeten worden.

  3. Ik hoop dat dit de standaard wordt om door te geven aan ouders van nu en komende generaties! Bedankt voor het duidelijke artikel!

  4. Als (helaas ervaringsdeskundige, geen goede jeugd) pedagoog in opleiding ben ik erg blij met dit artikel en begrijp ik mijn angst in het donker beter!

    Ook ik ben al heel lang van mening dat je jongen kinderen echt niet moet laten huilen! Dit is hun manier om te communiceren.. en zijn ze ouder ook dan hoort huilen erbij. Emoties mogen er gewoon zijn. Iets wat ik nog moest leren nadat ik al heel lang ‘volwassen’ was.

    Ik hoop dat 114 er komt! Ik bied mij bij deze aan als hulpverlener.

  5. Je zal 4 kinderen hebben. Slaap je 10 jaar achter elkaar niet omdat je beschikbaar bent. En die kinderen weten dat maar al te goed!!

    Ik vind het nogal ongenuanceerd. Kinderen ontladen ook stress en prikkels met huilen. En ja, ze communiceren ook middels huilen. Daarom is het vooral van belang dat je de verschillende huiltjes van je kind goed kent en onderscheidt. Een kind leert vooral vertrouwen door betrouwbaarheid van de ouder. Dus je mag best tegen je kind zeggen dat het nu moet proberen zelf te slapen en dat je nog even komt kijken straks. Dan huilt het kind soms ook uit frustratie (geen angst!!). Belangrijkste is dat je inderdaad terugkomt. Dan leert het kind dat je er bent en terugkomt. En dan gaat het je vertrouwen.

    Logisch dat je trauma’s oploopt als je aan je lot wordt overgelaten. Maar dan is er veel meer aan de hand geweest.

  6. Leuk artikel maar ik raak alleen maar meer in de war hiervan.

    Nergens staat wat er bedoelt wordt met ‘s’nachts laten huilen’. Is dit inclusief het stukje waarin ze in bed gelegd worden en niet willen geslapen maar na 5 minuten brullen gewoon in slaap vallen? Duurt het langer dan 10 minuten dan weer even troosten?

    m.a.w. mag laten huilen ook geen 5 minuten, of is dat wel okay?

  7. Ook wij zijn heel erg tegen dit probleem aangelopen.. deden er 1,5u over om onze zoon überhaupt in bed te krijgen en daarna was het op hoop van zegen dat hij zou blijven slapen, anders begon de 1,5u opnieuw.. uiteindelijk heeft de methode die heel eenvoudig te lezen en toe te passen was, uit het boekje; ‘slaap kindje slaap’ dr. Estivill, ons binnen 3 dagen van de slaapproblemen afgeholpen (tegen alle verwachtingen in). Daarin laat je je kindje wel even huilen, maar kom je wel steeds heel even terug om te bevestigen dat dat kleine wezentje er echt niet alleen voorstaat. Dat hij/ zij niet alleen in, dat je steeds weer door die deur TERUG komt. Het lijkt een klein beetje op ‘kiekeboe’ spelen, maar wel met een vaste structuur erin. Echt een aanrader!!! De eerste twee dagen waren niet makkelijk en toen hadden we nog weinig hoop, maar het volhouden heeft gewerkt, gaf vertrouwen en tot op de dag van vandaag slaapt onze zoon binnen 5 A 10 min heel rustig en lief in. Zelden meer een traan, zo bijzonder! En ook s nachts bij het wakker worden kan deze methode van meerwaarde zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here