Stresstest bij dreumesen niet de juiste invalshoek

0
731

Onlangs pleitte het Nederlands Centrum Jeugdgezondheidszorg (NCJ) voor het testen van kinderen van één of twee jaar op stress. Volgens een aantal organisaties is een stresstest bij jonge kinderen echter niet de oplossing. Het gaat er juist om ouders te ondersteunen en de omgeving te betrekken. Dat vraagt om breder kijken, denken en samenwerken.

Het NCJ wil meer aandacht voor het concept Early Life Stress (zie elders op deze site: klik hier). De kerngroep 1001 Kritieke Dagen vindt, samen met het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie en Medisch Orthopedagogisch Centrum ’t Kabouterhuis de suggestie die in dit kader is gedaan om dreumesen op stress te testen niet de juiste invalshoek.

Stresstest geen oplossing

De oproep om kinderen (en ouders) te beschermen tegen Early Life Stress is volgens de organisatie zeer terecht. Maar de grote vraag is hoe dit te bereiken. Een stresstest via cortisolmeting bij dreumesen is niet de oplossing. Een ‘slechte score’ kan een zoveelste faalervaring betekenen voor ouders, terwijl niet eens zeker is wat de uitslag van de test precies betekent.

Hoewel er een verband is tussen vroegkinderlijke stress en verhoogde cortisolniveaus, gaan deze onderzoeksresultaten over groepsgemiddelden. Daarmee kunnen geen uitspraken worden gedaan over individuele gevallen. Bovendien is er ook een verband gevonden tussen stress en verlaagde cortisolniveaus, en zijn factoren als infectie en medicatie van invloed.

De invloed van Early Life Stress is afhankelijk van vele op elkaar inwerkende factoren, in het kind, de ouders, de relatie tussen ouders en het kind, het gezin als geheel, de buurt, maar ook de maatschappij en cultuur. Het risico van de nadruk leggen op Early Life Stress in de vorm van stress-kenmerken bij het kind, is dat er niet gekeken wordt naar belangrijke factoren in de omgeving van het kind.

Denk daarbij aan ouders die niet goed in staat blijken om het kind te beschermen tegen stress, door hun eigen stress, traumatische ervaringen of problemen op lichamelijk, psychisch en sociaal gebied, en/of door het leven in een onveilige buurt, in armoede, en met slechte huisvesting.

Wat dan wel?

Om de kans op structurele stress bij jonge kinderen te signaleren en te verminderen, moet er aandacht zijn voor de zwangere, het kind en de ouders in de context waarbinnen zij leven. Inclusief problemen bij ouders, in de omgeving, in het verleden en het heden, en inclusief veerkracht.  De schrijvers van de reactie aan het NCJ pleiten dan ook voor samenwerking van organisaties en professionals in het lichamelijke, psychische en sociale domein van het jonge kind en diens gezin.

Ook is het van belang dat kennis over vroegkinderlijke stress breed verspreid wordt, zodat ouders, opvoeders, verloskundigen en gynaecologen, kraamzorg, wijkteams, kinderdagverblijf-medewerkers, leerkrachten, jeugd- en kinderartsen, kinderpsychiaters, kinder- en jeugdpsychologen, pedagogen en de gemeente kunnen bijdragen aan preventie, vroegsignalering en integrale interventies op maat.

Investeren in meer wetenschappelijk onderzoek is belangrijk, maar bij voorkeur in combinatie met integraal beleid rondom het gezin. Het zou mooi zijn als de presentatie van Early Life Stress door het NCJ in 2019 een belangrijke stap vormt in deze samenwerking en interdisciplinaire kennisoverdracht.

Overzicht Literatuur bij het bericht over de Stresstest voor dreumesen >>

Bron: NIP

Stresstest bij dreumesen?

------
Abonneer u op onze gratis digitale nieuwsbrief en u ontvangt wekelijks een overzicht van relevante ontwikkelingen rond vroeghulp- en -signalering

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here