Oudertraining effectief bij kleuters met ADHD en gedragsproblemen

2
1220
ADHD

Gedragstherapeutische oudertraining is een goede eerste stap in de behandeling van jonge kinderen met gedragsproblemen. Door de training vermindert het probleemgedrag van de kinderen, terwijl tegelijkertijd de opvoedingsvaardigheden van moeders verbeteren. Bij ongeveer de helft van de kinderen blijven er ondanks verbetering, dusdanige gedragsproblemen aanwezig dat vervolgbehandeling wenselijk kan zijn.

Dat blijkt uit promotie-onderzoek van Lianne van der Veen-Mulders aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Druk, impulsief en opstandig gedrag komt veel voor bij jonge kinderen en hoort bij de peuter- en kleuterfase. De meeste kinderen worden vanzelf rustiger en gedragen zich beter als ze ouder worden. Bij twee tot vijf procent van de peuters en kleuters blijft het gedrag thuis en buitenshuis zo problematisch, dat het hun ontwikkeling belemmert en dat gesproken kan worden van kenmerken van een oppositionele-opstandige gedragsstoornis en/of ADHD. Deze kinderen hebben vaak interactieproblemen met hun ouders, krijgen steeds ruzie met andere kinderen of worden buitengesloten, en hun ouders voelen zich regelmatig onmachtig.

ADHD en gedragsproblemen

Van der Veen onderzocht drieëntachtig kinderen in de leeftijd van 2,5 tot 6 jaar met symptomen van ADHD en gedragsproblemen. Zij onderzocht het effect van de oudertraining die bij Accare wordt aangeboden voor deze kinderen. Uit dat onderzoek blijkt dat gedragsproblemen duidelijk verbeterden. Ook verbeterden de opvoedingsvaardigheden van de moeders en hadden beide ouders meer het gevoel een bekwame ouder te zijn. Wanneer ouders meer gecontroleerd en positief gingen opvoeden was de kans groter dat de gedragsproblemen van het kind verbeterden.

Medicatie meest effectief

Het gedrag van een deel van de kinderen bleef na oudertraining echter zo problematisch dat een vervolgbehandeling wenselijk was. Daarvoor vergeleek van der Veen het effect van ouder-kind interactie therapie met het effect van medicamenteuze therapie. Beide bleken effectief, maar medicijnen lijken het meeste effect te hebben op het gedrag van het kind. Omdat dit vervolgonderzoek maar bij een kleine groep van 35 kinderen gedaan is, is grootschaliger onderzoek nodig om hierover met zekerheid iets te kunnen zeggen. De uitkomsten zijn nu nog niet bruikbaar voor de klinische praktijk.

Preschool children with ADHD symptoms and behavioral problems: informant agreement, treatment, and predictors of treatment outcome

------
Abonneer u op onze gratis digitale nieuwsbrief en u ontvangt wekelijks een overzicht van relevante ontwikkelingen rond vroeghulp- en -signalering

2 REACTIES

  1. Dag,
    Omdat ik wat vraagtekens had bij een aantal formuleringen, klikte ik op de link naar het onderzoek, maar die werkt helaas niet.
    Deze zin ervaar ik als problematisch: ‘De meeste kinderen worden vanzelf rustiger en gedragen zich beter als ze ouder worden.’ Wat moeten we hier verstaan onder ‘beter’? Voor wie of in welk opzicht is het gedrag ‘beter’?
    Ook deze zin roept twijfels op: ‘Bij twee tot vijf procent van de peuters en kleuters blijft het gedrag thuis en buitenshuis zo problematisch, dat het hun ontwikkeling belemmert en dat gesproken kan worden van kenmerken van een oppositionele-opstandige gedragsstoornis en/of ADHD.’ ODD? Bij peuters en kleuters?! Waartegen komen deze kindertjes dan ‘in opstand’? Zijn die kinderen zulke draken of zijn de ouders dat…? Of gelooft de onderzoeker echt dat sommige kinderen als draken worden geboren?
    Aan het einde lezen we nog dit: ‘Wanneer ouders meer gecontroleerd en positief gingen opvoeden was de kans groter dat de gedragsproblemen van het kind verbeterden.’ Als hier met ‘positief opvoeden’ wordt verwezen naar het TripleP-programma, dan is het misschien niet zo verwonderlijk dat de resultaten niet bij ieder kind ‘werken’ of als ‘effectief’ worden beschouwd. In dit programma zitten zóveel conditioneringsaspecten, dat een beetje een slim kind zich niet in de luren laat leggen en daar (terecht) tegen in opstand komt. ODD zou in veel gevallen dan ook beter als een Robin Hood-achtig symptoom van maatschappelijke verschijnselen kunnen worden gezien (en dus als geuzentitel worden gelabeld) dan als een probleem dat met medicatie moet worden ‘opgelost’.
    Kortom: ik heb mijn bedenkingen, hoewel ik het idee van het aanpakken van de ouders om het ‘kindprobleem’ op te lossen echt hartgrondig toejuich. Hopelijk komt daarop een goed vervolg!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here